રવિવાર, 14 મે, 2023

044, રહ્યો ન સાચો નાતો


                            રહ્યો ન સાચો નાતો

૧૦.૭.૨૨.

કળી યુગમાં રહ્યો ન સાચો નાતો

વિહંગ વડલાના વહાલ રહ્યા નહીં,  મીઠા ફળે લલચાતો.........


ઈંડા ઉછેરવા માળો બનાવે, કણ કણ વીણવા જાતો. 

પાંખો આવી ત્યાં ઊડી ગયા બચલાં, રહી વહાલપ ની વાતો...


કાગડા આવે ને કર્કશ બોલે, મેળો નાતીલાં નો થાતો. 

સ્વજન કેરો જાણે શોક મનાવે, માનવ વીસરી જાતો.......


પોપટ પર ની વાણી વદી ને, પંડિત થઈ ને પૂજાતો. 

ચતુરાઈ સઘળી પર ના પ્રતાપે, ખુદ પિંજરમાં પુરાતો...


મયૂર મજાના ટહુકા કરીને, થૈ થૈ મેહુલા સંગ ગાતો,

વર્ષા વીતે ગહેકાટ ભૂલીને,  લહેકો ભૂલી જાતો.. 


હંસલા કદી એ અન્ન અડકે નહીં, મોતીડા મન ભરી ખાતો,

"કેદાર" કનૈયાની લીલા ન જાણી તો, ફોગટ ફેરો થાતો.....   


ભાવાર્થ :- આજ કળિયુગ નો એવો પ્રભાવ ફેલાયો છે કે સ્વાર્થ સિવાય કોઈ નાતો રહ્યો નથી, કવિ શ્રી "કાગ" બાપુ ની એક રચના છે કે "વડલો કહે છે વનરાયું સળગી...." પણ આજે બધું બદલી ગયું છે, હવે તો પક્ષીઓ પણ મીઠા ફળો મળે ત્યાં જ માળા બનાવે છે. બચ્ચા ને પોષવા માટે તરણા વીણી  વીણી ને બનાવેલા માળામાં જેવા બચ્ચાને પાંખો આવે કે તુરંત ઊડી જાય છે અને માતા પિતાનો સંગ છોડી દે છે. 

  કોઈ કાગડાનું મરણ થાય તો બધા કાગડા ભેગા થાય, ત્યારે જાણે શોક સભા મળી હોય એવું લાગે, પણ માનવી ખાસ સગા હોય તો આવે, બાકી આડું જોઈ ને ચાલ્યા જાય.

  પોપટ બીજા પાસે થી વિના મહેનત ખોરાક ની લાલચ માં રામ નામ શીખીને પોતાને પંડિત ગણાવવા લાગે છે, અને તેથીજ તે પાંજરા માં પુરાય છે, પણ એમાંથી છૂટવા ની કોઈ કળા આવડતી નથી,

  મોર જ્યારે વર્ષા ઋતુ આવે ત્યારે વાદળોના ગડગડાટ સાંભળીને ગહેકવા લાગે, નાચ કરે, પણ જેવી વર્ષા પુરી થાય ત્યારે ટહુકવાનું ભૂલીને કો...કો...કો...  કરવા લાગે છે.  

 પણ હંસ ક્યારેય પોતાનો ખોરાક ભૂલતા નથી, એજ રીતે સંતો મહંતો પણ પોતાની ભક્તિ ચૂકતા નથી, આપણે પણ સમજવા ની જરૂર છે, જો ઈશ્વર ને ભૂલ્યા તો લખ ચોરાસી ના ફંદા માં થી કોઈ છોડાવી નહીં શકે.

જય નારાયણ. જય માતાજી.


 

સંત સમાગમ

                                            સંત સમાગમ


એક સમય ની વાત છે,

   તુલસીદાસજી અને સુરદાસજી બન્ને સમકાલીન, તુલસીદાસજી રામ ના મહા ભક્ત, રામાયણ ના રચયિતા, કહેવાય છે કે ખુદ હનુમાનજી બેસીને રામાયણ લખાવતા હતા. સુરદાસજી કૃષ્ણ ભક્ત, અનેક પદો લખ્યા, તેમણે પણ લીધેલું કે તેઓ અમુક સંખ્યામાં પદો લખશે, પણ તે પહેલાં તેઓનું જીવન પૂર્ણ થતાં તેઓ આ ટેક પુરી ન કરી શક્યા. પણ ભગવાને તેમની ટેક પુરી કરવા પોતે બાકીના પદો લખ્યા અને તેમાં "સુર શ્યામ" નામે પોતાની શાખ પુરી. આજે સુરદાસજીના જે ભજનો ગવાય છે તેમાં નામામાં "સુરદાસ" ઉપરાંત "સુર શ્યામ" નો ઉલ્લેખ જોવા મળે છે, આ સુરશ્યામ એટલે ખુદ કૃષ્ણ ભગવાને લખેલા પદો. 

         ઘણી વખત સુરદાસજી અને તુલસીદાસજી એક બીજાને મળતા ત્યારે પોત પોતાના આરાધ્ય દેવના નામે મીઠી નોકઝોંક કરીને આનંદ માણતા, બન્નેને પોત પોતાના ભગવાન ની પૂજા તો સાથેજ હોય, ગમે ત્યાં હોય પણ સમય પર પૂજા પાઠ કરવાનું ચૂકે નહીં.

        એક વખતની વાત છે, બન્ને સંતો મળીને પોત પોતાના આરાધ્ય દેવની મૂર્તિઓ સાથે લઈ ને પ્રવાસ કરી રહ્યા હતા, અનેક પ્રકારનો સત સંગ ચાલી રહ્યો હતો, વાતોમાં અને વાતોમાં બન્ને એક જંગલના રસ્તે ચડી ગયા, ધીરે ધીરે જંગલ ગાઢ બનવા લાગ્યું, હવેતો ક્યારેક ક્યારેક જંગલી જાનવરો ના અવાજો પણ આવવા લાગ્યા, પણ તેઓ તો હરિ રસમાં એવા મશગૂલ હતા કે કંઈજ ધ્યાન ન રહ્યું, એવામાં અચાનક માનવીઓનો કોલાહલ સંભળાવા લાગ્યો, કદાચ નજીકમાં કોઈ વસ્તિ હશે, એમ માની બન્ને આગળ વધતા રહ્યા. થોડી વારમાં અવાજો સ્પષ્ટ થવા લાગ્યા કે " આઘા રહેજો એક હાથી ગાંડો થયો છે, આઘા રહેજો, માર્ગમાં હો તો માર્ગ છોડી દેજો." 

      તુલસીદાસજી તો જાણે કંઈ બન્યુંજ ન હોય તેમ પોતાની મસ્તીમાં ચાલતા રહ્યા, પણ સુરદાસજીએ પોતાના લાલા (કૃષ્ણ)ને સંભાળ પૂર્વક લઈને દોડતા એક બાજુ જતા રહ્યા. મદ મસ્ત બનેલો હાથી ચિત્કાર કરતો અને વચ્ચે આવતા ઝાડી ઝાંખરાંને રગદોળતો તુલસીદાસજીની બાજુ માંથી પસાર થઈ ગયો. 

     સુરદાસજી પોતાના ઇષ્ટને લઈને પાછા તુલસીદાસજી પાસે આવી ગયા અને જાણે મોટી આફત ટળી હોય તેમ તુલસીદાસજી ની ખબર પૂછવા લાગ્યા. તુલસીદાસજીને ખૂબ નવાઈ લાગી, આશ્ચર્ય ચકિત થઈને પૂછવા લાગ્યા કે "આપ તો સંત છો, વળી આપ કહોછો કે મારો લાલો તો હર પળ મારી સાથેજ હોય છે, તો પછી આપ હાથી ના ડરથી આમ ભયભીત બન્યા તે મને સમજાયું નહીં, આપને હાથીનો શો ડર? શું આપનો વિશ્વાસ ડગી ગયો? આપની આ ચેષ્ટા મને સમજાઈ નહીં, કૃપા કરી ને વાસ્તવિકતા બતાવો." ત્યારે સુરદાસજીએ કહ્યું કે " આપના ઇષ્ટ તો ધનુષધારી રામ છે, ખાલી ફણા વગરનું બાણ મારી ને મારીચને ગાઉના ગાઉ સુધી ફગાવી દીધો હતો, અરે એક તણખલું ઈન્દ્ર ના પુત્ર સંજય તરફ ફેંક્યું તો તેને કોઈ સંઘરવા વાળું મળતું ન હતું, પણ મારો ઇષ્ટ તો મારો લાલો છે, બાળક છે, એની રક્ષા તો મારે કરવી પડે, મને મારી ચિંતા ન હતી, પણ મારા લાલાને વગાડી દે તો? એટલે મારે ભાગવું પડ્યું.

    આ છે સંતોની લીલા, જે ઈશ્વરને સાક્ષાત્ હાજર સમજીને સેવા કરે છે, જ્યારે આપણે મંદિરોમાં ગોતવા નીકળીએ છીએ, પણ આપણા અંદર રહેલો કે અન્ય જીવમાં રહેલો લાલો શોધી નથી શકતા.


કેદારસિંહજી એમ. જાડેજા

ગાંધીધામ. કચ્છ.(ગુજરાત )

૯૪૨૬૧૪૦૩૬૫


સંત અને સેવક("પ્રેમજી ભગત")

                      સંત અને સેવક("પ્રેમજી ભગત")


ધ્રોલ તાલુકાનું પણ પડધરી નજીક આવેલું ગોલીટા મારું નાનું એવું ગામ, ત્યાં પડધરી વિસામણ માર્ગ પર મારી  વાડી છે જેમાં વર્ષો પહેલાં રામદે પીરજીનું મંદિર નિર્માણ પામેલું છે, ઘણા લાંબા સમયથી એક ફક્કડ પૂજારીજી ત્યાં પૂજા અર્ચના કરતાં, પણ ખબર નહીં કેમ અચાનક એ પૂજારીજી કોઇ પણ કારણ વિના, કંઈ પણ કહ્યા વિનાજ એ મંદિર છોડીને જતા રહ્યા, હવે ફક્કડ બાવા જેવા લોકોનું કોઈ ઠોર ઠેકાણુંતો હોય નહીં, પણ હા એક વાત જરૂર લખવી પડશે કે તેઓ હતા ખૂબજ ભક્તિભાવ વાળા, એકજ વખત જે મળે તે જમવું, બાકી લીમડાના પાંદ જમવા, કોઈની સાથે વધારે વાત નહીં, પોતાના કામ થી કામ, બાકી પૂજા પાઠ, આવા પૂજરી કંઈ પણ કહ્યા વિના જતા રહે ત્યારે ગમેતો નહીંજ, પણ એવા લોકોની ગતિ સમજવી સામાન્ય લોકો માટે અઘરી છે, એમ સમજીને અમો ગામ લોકો ગામના સાધુ પાસે પૂજા કરાવવાનું નક્કી કરીને એ વાત વિસારે પાડી દીધી.

 ત્યાં એક સમયે એક સામાન્ય દેખાતા માણસે આવીને મને આ જગ્યામાં કોઈ પૂજારી ન હોવાથી રજા આપો તો પૂજા અર્ચન કરવા વિનંતી કરી, મેં ગામ લોકોનો મત લઈ ને આ અજાણ્યા પણ દેખાવે યોગ્ય લાગતા માણસને પૂજા માટે મંદિરની જગ્યા સોંપવી કે નહીં તેની ચર્ચા કરી. નામ ઠામ પૂછતાં તેમણે ખૂબ નમ્રતાથી કહ્યું કે હું એક નામાંકિત જગ્યાના સંતનો સેવક છું, નામ પ્રેમજી છે, પણ ગામ અને અન્ય વિગત પૂછતાં જવાબ આપ્યો કે આપને વિશ્વાસ હોય તો રજા આપો બાકી મારે મારો અન્ય પરિચય આપવો નથી. અમોએ જગ્યામાં પૂજા પાઠ થશે અને આ જગ્યા મોટાભાગે અમારા ગામ લોકોના ખેતરોમાં જવાના માર્ગ પર આવતી હોવાથી દર રોજ નજર તો રહેશેજ, અને આમ પણ ત્યાં ચોરી કરવા જેવું મોટી રકમ નું ખાસ કંઈ ન હોઈને અનુમતિ આપી.


સમય જતાં આ સામાન્ય માણસ સરળ મિલનસાર સ્વભાવ, આવતા જતા લોકોને મીઠા આવકારા સાથે ચા-પાણી, નાસ્તો કે જમવા સુધીનો પ્રેમ ભર્યો આગ્રહ, જગ્યાની સફાઈ સાથે તેમાં વૃક્ષો વાવીને ઊછેર કરવો તેમજ જીવ માત્રને પ્રેમ કરવાનો સ્વભાવ, આવા વર્તન અને ભક્તિ, ભાવ ભજનથી "પ્રેમજી ભગત" નામથી આજુ બાજુ માં જાણીતા બની ગયા. પછીતો ભજન મંડળીઓ આવવા લાગી, સાધુ સંતો પણ પધારવા લાગ્યા, એક સમયે અવાવરુ જેવી લાગતી આ જગ્યા દિવસે દિવસે પ્રખ્યાતિ પામવા લાગી, ભાગવત સપ્તાહનું પણ આયોજન થયું અને હવે પછી દર વર્ષે આવુંજ ભાગવત, રામાયણ કે અન્ય સપ્તાહ નું આયોજન કરવું એમ નક્કી થયું, પણ જેમ માનવીના જીવનમાં ચડાવ ઉતાર આવે છે એમ આ જગ્યામાં પણ બન્યું, કોઈ વટેમાર્ગુ આ ભગતના ભૂતકાળને જાણી ગયો, તેણે જઈને તેના કુટુંબમાં જાણ કરતાં તેમના પુત્રો અને અન્ય કુટુંબી જનો આ જગ્યામાં પધાર્યા, અમોને ગામ લોકોને તો કશી ખબર હતીજ નહીં, પણ મારા એક ખેડુતે આવીને કહ્યું કે બાપુ આપણી જગ્યામાં આજેતો ચાર પાંચ મહેમાનો બહારથી પધાર્યા છે, અમો બેચાર મિત્રો જગ્યા પર આવ્યા અને મહેમાનોને કોઈ જાતની તકલીફ ન પડે માટે યોગ્ય વ્યવસ્થા કરવા લાગ્યા. પ્રેમજી ભગત થોડા મુંઝાએલા હોય એવું લાગ્યું એટલે મેં તેમને એક બાજુ લઈ જઈને કહ્યું કે ભગત મુંજાતા નહીં મહેમાનોને કોઇ અગવડ પડવા નહીં દેવાય, આપ ચિંતા ન કરો. પણ ભગતની ચિંતા કંઈક અલગ હતી. અમોને મહેમાન પાસે લઈ ગયા, અને બધાને સાથે બેસાડીને વાત માંડી. " ભાઈ આપને મારે હવે ચોખ્ખિ વાત કરી દેવી પડશે, આ કોઈ સામાન્ય યાત્રાળુ નથી, પણ મારા સંસારી જીવનના કુટુંબીજનો છે, અને મને પાછો પોતાની સાથે લઈ જવા આવ્યા છે. મારું ગામ રૂપાવટી જે અમરેલીથી થોડે દૂર ગારીયાધાર પાસે આવેલું છે, ત્યાં પૂ. શામળા બાપા કરીને એક સંત રહે છે, મોટી જગ્યા અને સેંકડો અનુઆયીઓ છે, પૂ.બાપાનું મોટું નામ છે, (અત્યારેતો ત્યાં ખૂબ મોટો આશ્રમ બની ગયોછે, પૂ. બાપાના નામની હોસ્પિટલ પણ સેવાના ઉદેશ્ય સાથે કાર્યરત છે, અનેક અન્ય પણ સેવા કાર્યો ચાલુ છે.) હું પૂ.બાપાનો ખાસ સેવક હતો, પણ એક બનાવ એવો બન્યો કે મારાથી કશીક ભૂલ થઈ ગઈ, તો પુ.બાપા મને ખિજાયા, એનોતો મને અફસોસ ન હતો પણ પૂ.બાપાએ કહી દીધું કે મારી જગ્યામાં ન આવતો,-વાત કરતાં પ્રેમજી ભગત રડવા લાગ્યા.- મારો એવો મોટો કોઈ અપરાધ ન હતો બસ સેવા પૂજામાં થોડું સમયસર ન થઈ શક્યું એમાં મને આવડી મોટી સજા? મને ખૂબ લાગી આવ્યું, મનમાં વિચાર કર્યો કે બસ હવે અહીં નથી રહેવું, અને જ્યાં સુધી બાપા ખુદ લેવા ન આવે ત્યાં સુધી જગ્યામાં પગ નથી દેવો, પણ ગામમાંજ રહીશ તો મન મક્કમ નહીં રહે એમ વિચારીને મેં કોઈને કહ્યા વિના ઘર બાર-પરિવાર છોડી દીધો અને ફરતો ફરતો અહીં આવી ચડ્યો. આ કારણેજ મેં આપને મારી ઓળખ આપી ન હતી, હા નામ સાચુંજ કહેલું. હવે આપજ કહો આ લોકો મને લેવા આવ્યા છે, પણ હું મારી ટેક કેમ છોડું?"

ખૂબ સમજાવવા છતાં પ્રેમજી ભગત માન્યા નહીં અને તેમના કુટુંબી જનો ખાલી હાથે પાછા રૂપાવટી પધારી ગયા. હા એક સંતોષ હતો કે હવે તેઓને ખબર હતી કે ભગત આનંદમાં આ જગ્યાએ રહે છે અને કોઈ વાતે ચિંતા કરવા એવું નથી. 

ત્રિજાજ દિવસે ખુદ પૂ.શામળા બાપા બે ત્રણ સેવકો સાથે મોટર લઈને પધાર્યા, -એ જમાનામાં ગામડામાં મોટર આવવી તે એક નવાઈ ભરેલું લાગતું- અમોએ અમારાથી બનતી આગતા સ્વાગતા કરી, વાતતો અમે જાણતાજ હતા, મનમાં પૂ.બાપાને મળવાનો અને તેમના દર્શન કરવાનો આનંદ હતો, અને સાથો સાથ પ્રેમજી ભગતને હવે પૂ.બાપા અહીં રહેવા નહીંદે એ વિચારે દુખ પણ હતું. ખૂબ સમજાવટ પછી પ્રેમજી ભગત પૂ.બાપા સાથે જવા માટે માની ગયા. બાપા પણ ગદગદિત થઈને કહેવા લાગ્યાકે "પ્રેમજી તેંતો મારી પરીક્ષા લઈ લીધી"  

લગભગ આખું ગામ ભેળું થઈ ગયેલું. બાપા તરફથી બટુક ભોજન કરાવવામાં આવ્યું, અને બધાએ આંખોમાં આંસુ સાથે પ્રેમજી ભગતને વિદાય આપી.

   અમો ખૂબજ પ્રેમ પૂર્વક આ સેવક સાથે રહેલા તેથી સમય મળતાં અમો આઠ દશ લોકો રૂપાવટી મળવા ગયા ત્યારે ખબર પડી કે આ પ્રેમજી ભગત તો સુખી અને સંપન્ન કુટુંબના અને પૂ.શામળા બાપાના અનન્ય ભક્તછે, પૂ. બાપાએ અમોને ખુબજ માન પાન સાથે જમાડ્યા અને પરાણે બે દિવસ રોક્યા, નીકળતી વખતે પૂ. બાપાએ આશીર્વચન સાથે કહ્યું કે "તમોએ મારા સેવકને ખૂબ સારી રીતે સાંચવ્યો છે, ઈશ્વર જરૂર તમારા પર અને તમારા ગામ પર કૃપા રાખશે."

શામળા બપાના દર્શન, આશીર્વાદ અને પ્રેમજી ભગતની વસમી વિદાય લઈને અમો પરત ફર્યા.

આ હતા પૂ.શામળા બાપાના એક ભક્તની ઝલક, તો ખુદ બાપા કેવા દયાળુ હશે ?  


કેદારસિંહજી મે. જાડેજા

ગાંધીધામ  -કચ્છ

૯૪૨૬૧૪૦૩૬૫

તા. ૧૪.૫.૨૦૧૭

045, મન થી ભજન કરો

 

                          મન થી ભજન કરો.

ઢાળ :- અજબ આ જગત છે, ઊંડા એના પાયા.......
૧૦.૮.૨૨
ભજન કરો મન થી, રહો ભક્તિ માં સવાયા
                          ખબર નથી કઈ ઘડીએ છૂટી જાશે કાયા..
  
હતો એક રાવણ, લંકા નો રાજા, નવે નવ ગ્રહો એના હાથમાં બંધાયા
ઊડી રાખ રણમાં, કોઈ ન કામ આવ્યું, શિવ નો મોટો ભક્ત છતાં રોળાઈ એની કાયા....

હતો કંસ કપટી, ચારુણ કે ચંડ મુંડ, મારીચ પણ મર્યો એની ચાલી નહીં માયા  
સરળ સુદામોજી, જીતી ગયો જગમાં,    નરસી ના નાદે, ઘનશ્યામ પણ ઘેરાયા..

મર્યા મોટા માથા તો આપણું ગજું શું,   માયા ના પુરમાં ગજરાજ પણ તણાયા
સોના કેરી નગરી, સમાણી સિંધુ માં,   ટકા ત્રણ ના માનવ પર શાને મદ છવાયા..  

કરો ધન ના ઢગલા કે બાંધો મહેલાતો,      હશે બધું હક નું તો રહેશો છવાયા
દૂભવ્યા હશે દીન ને, તો રાન રાન થાશો, રહેવા ન રહે ધરતી ના આભ કેરી છાયા

"કેદાર" દાસ તારો ન રાખે મદ મનમાં, પામર આ જીવને ભરખે ન તારી માયા
બચાવી તું લેજે, રંક જાણી અમને,        જેવા તેં બનાવ્યા, છીએ તારા જાયા..   

ભાવાર્થ :- હે માનવ, સદા ભજન કરતા રહો અને ભક્તિ માં સવાયા બની રહો, કારણ કે ખબર નથી કે ક્યારે યમરાજ ના તેડા આવે અને બધું છોડી ને જવું પડે.
    લંકા પતિ રાવણ પાસે શું ન હતું ? નવ નવ ગ્રહો એના હુકમ પ્રમાણે કામ કરતા, એને Air conditioner કે Heater ની જરૂર ન પડતી, દરેક રુત એને અનુકૂળ કામ કરતી, અને મોટી વાત ભગવાન ભોળાનાથ નો મોટો ભક્ત હતો, છતાં એની કાયા રણ મેદાનમાં ધૂળ ખાતી પડી રહી, તો આપણે શી વિસાત માં.  
     મથુરા નો રાજા કંસ હોય, ચારૂણ હોય કે ચંડ અને મુંડ, અરે જે સર્વોચ્ચ મહા માયાવી મારીચ, એની કોઈ માયા કામ ન આવી, જ્યારે સુદામા કે ભક્ત નરસી પાસે આવી કોઈ શક્તિ ન હતી,  છતાં ભગવાન એનો પડછાયો બની ને રહેતા. 
     અરે કૈંક મોટા મોટા શૂરવીરો અને મહાકાય હાથી જેવા જીવ આ ભગવાન ની માયા ના પ્રવાહ માં તણાયા છે. દ્વારિકા નગરી સોના ની હતી, કેવી જાહોજલાલી ? પણ છતાં યાદવો ના પાપે સમુદ્રમાં સમાઈ ગઈ, તો આપણે તુચ્છ માનવ કયા અભિમાન માં નાચી રહ્યા છીએ ?
  મિત્રો ઈશ્વર મહેર કરે અને આપ ધનવાન બનો, મોટા મહેલો જેવા આવાસો બનાવો કે મોંઘી ગાડીઓ રાખો, એમાં કંઈ ખોટું નથી, પણ આ કમાણી સાચા રસ્તે થી મેળવેલી હોવી જોઈએં, નહીં તો નીચે જમીન નહીં રહે અને ઉપર આકાશ પણ નહીં રહે, તમને કદાચ લાગે કે ધરતી અને આકાશ થોડા છીનવાય જાય? હા યાદ કરો ત્રિશંકુ ને. 
     હે નાથ, અમે તો તારાજ બનાવેલા બાળકો છીએ, માટે તું તારી બધી માયા થી અમને બચાવતો રહેજે, તારી ઇચ્છા વિના કંઈ થતું નથી, માટે પછી અમને દોષ ન દેજે.
જય ભોળોનાથ.   


033, શાને ન ધીર ધરે

                               



શાને ન ધીર ધરે

૨૪.૧૧.૨૨

ઢાળ;- જબ ચાહ હમારે દિલ મેં હે..જેવો.


કરુણા સાગર ની સહાય રહે, શાને માનવ ના ધીર ધરે

માતંગ ને મણ ભર દેનારો, પથ્થરમાં પુરાયા ના પેટ ભરે...ટેક...


વિઠ્ઠલ ના વચનો યાદ કરો, ગીતા ના જ્ઞાન નું ધ્યાન ધરો

જીવ માત્રનું જતન છે કરનારો, શાને તું જીવ ઉત્પાત કરે...


આભે ઊડનારા વિહંગ ઘણાં, આહાર એને જઈ જળમાં મળે

કોઈ જળચર ઊંડા જળમાં રહે, આવીને સપાટી શ્વાસ ભરે...


કોઈ ધન ના ઢગ પર વસનારો, ઓસડિયાં ચાટી પેટ ભરે

કોઈ ભક્ત ફકીર અલગારી ઓલિયા, મળે ના મળે પણ મોજું કરે...


શ્વાન બચ્ચાનો પાર નહીં, ભટકે ભરખવા અહીં ને તહીં 

વીછણ ને કશી ફરિયાદ નહીં, નારાયણ આવી નિર્વાહ કરે...


"કેદાર" ભરોસો ભૂધર નો કરો,  હૈયામાં હરદમ હરિ ને ધરો

વિશ્વંભર નો વિશ્વાસ કરો,     જગદીશ્વર જીવ ને પાર કરે....  


ભાવાર્થ:-હે જીવ, તું શાને માટે ચિંતા કરે છે ! હાથી જેવા જીવને મણ ભરીને ખોરાક આપનારો, અરે, જે પથ્થર ની અંદર જીવ વસે છે એને પણ પોષણ આપનારો તને કેમ ભુખ્યો રાખશે ?

  ભગવાને ગીતામાં કહ્યું છે કે તમે બધું મારા પર છોડી દો, હું સર્વમાં વ્યાપક છું, જે કંઈ છે તે હું છું, તો આપણે શા ની ચિંતા ?

  ઘણાં આકાશમાં ઊડનારા પક્ષીઓ નો ખોરાક પાણી માં થી મળે છે, જ્યારે પાણી માં વસનારા મોટા ભાગના જીવ ને પાણીમાંજ પ્રાણવાયુ મળી રહે છે, પણ ઘણાં જીવ ને શ્વાસ લેવા માટે પાણી થી બહાર આવવું પડે છે. આ બધા નું ધ્યાન ઈશ્વર રાખે છે, તો આપણું કેમ નહીં રાખે ? 

  કોઈ કોઈ ધનવાન કોઈ કારણ સર બધું હોવા છતાં કંઈ ભોગવી શકતો નથી, અરે, ખોરાક પણ લઈ શકતો નથી, ફક્ત દવાઓ પર જીવન વિતાવે છે. જ્યારે કોઈ ભક્ત-ફકીર કે અલગારી જીવ જે મળે એમાં આનંદ માણે છે.

  કૂતરી અનેક બચ્ચા ને જન્મ આપે છે પછી એને અને પોતાને ખાવા માટે ઘેર ઘેર ભટકવું પડે છે. જ્યારે વીંછણને તો એનાથી અનેક ગણો વિસ્તાર હોય છે, છતાં એ કોઈ ચિંતા કર્યા વિના નારાયણ પર ભરોસો કરીને પોતાની જાતને બચ્ચાને સોંપી દે છે.

  માટે હે જીવ, તું ભગવાન પર સંપૂર્ણ ભરોસો રાખ, સદા હરિ ના નામ નો જાપ કર, પુરા વિશ્વ નું પાલન પોષણ કરનારો તને પણ પાર કરી દેશે. 

જય નારાયણ.


069, અધમ ઉદ્ધારણ ભગવાન


અધમ ઉદ્ધારણ ભગવાન

ઢાળ:-અવગુણ ચિત ના ધરો- જેવો

૮.૮.૨૨

સાખી-ભક્તો કરે ભલે ભૂલ પણ,       રાખે મીઠી મહેર

      સ્નેહ થકી સુકા સાગ જમે,   પીતો મીરાં ના ઝેર..

વચનો કાજે ભક્ત ના, તોડે નિજ ની ટેક

હાથ ચક્ર રથ નું ગ્રહે, રાખે ભક્ત ની નેક... (નેક=મર્યાદા)

--------------------

અધમ ઉદ્ધારણ ભગવાન

તા. ૮.૮.૨૨

ઢાળ:-બ્રહ્મ લીન નારાયણ બાપુએ ગાયેલ ભજન. "અવગુણ ચિત ના ધરો"- જેવો


સાખીઓ-ભક્તો કરે ભલે ભૂલ પણ,    રાખે મીઠી મહેર

          સ્નેહ થકી સુકા સાગ જમે,   પીતો મીરાંના ઝેર..

          વચનો કાજે ભક્તના, તોડે નિજની ટેક

          હાથ ચક્ર રથનું ગ્રહે, રાખે ભક્તની નેક... (નેક=મર્યાદા)


હરી અધમા અધમને ઉગારે

ભક્તિ કરે જો ભાવ ધરીને, અવગુણ સઘળા વિસારે..........

 

શબરીએ સેવ્યા ગુરુ પદ પંકજ,   મીરાં મોહન મન ધારે

કરમા કે સુલભાને આંગણ,         ભાળી ભાવ પધારે.........


જડ અહલ્યાને આપે ઉગારી,       ગણિકા દોષ વિસારે

અજામિલના નામ રટણને,     જાપ ગણીને સ્વીકારે.....


રોહીદાસ મુળદાસ સુર તુલસી,   ગોરાના ગાન સંભારે

ગોવિંદ ગાતો ગજરાજ ઉગાર્યો,    ગરુડ ચડીને પધારે.......


"કેદાર" તારો ગુણલા શું ગાશે,    મન માં મેલ ભંડારે

અવગુણ મારા બધા માફ કરીદો, આવ્યો શરણ તમારે......


ભાવાર્થ ;-કોઈ પણ જન ભાવ ધરીને ભક્તિ કરે તો ઈશ્વર તેના સઘળા પાપો કે ખરાબ કર્મોને ભૂલીને તેનો ઉદ્ધાર કરે છે.

   શબરીએ ગુરુની સેવા કરી અને હરિ મળશે એવું વચન મળ્યું, મીરાંબાઇએ મોહનને મનમાં ધારણ કર્યા, કરમાબાઇ કે સુલભાજીને આંગણે પ્રભુ ભાવ સમજીને પધાર્યા હતા.    

  અહલ્યાજીને શ્રાપ મળ્યો, તો તેઓ જડ બની ગયા, ગણિકાએ ભલે પોપટને શિખાડવા માટે રામ નામ રટ્યું, છતાં તેના દોષોને ભૂલીને સ્વીકારી, અજામિલ પોતાના પુત્રના નામના લીધે નારાયણ બોલતો, છતાં ભગવાને તારી દીધો.  

  ભક્ત રોહીદાસ, ભક્ત મુળદાસ, સૂરદાસ, તુલસીદાસ કે ગોરા કુંભારના ભજનો પ્રભુ સ્વીકારે, હાથીને જ્યારે મગર મચ્છે પકડ્યો ત્યારે અંત વેળાએ આરાધના કરી અને પ્રભુ ગરુડ પર સવાર થઈને પધાર્યા.

  પ્રભુ, હું તો અધમ છું, મારા મનમાં મેલ ભર્યો છે, પણ તારે શરણે આવ્યો છું, તો મારા બધા અવગુણોને અવગણીને માફ કરી દે જે એજ પ્રાર્થના છે.


035, ભરોસો રામનો રાખો




                                             ભરોસો રામનો રાખો

૨૨.૭.૨૨

ભરોસો રામનો રાખો, માનવ કાં ભ્રમ માં ભટકે છે

ન ફાવે કોઈ પણ કારી,     છતાં કાં વહેમ રાખે છે..


જગત સરકાર બહુ મોટી, કરો ના ખટપટો ખોટી

દલીલો ત્યાં નથી હોતી, છતાં જીવ ન્યાય પામે છે..


છે આપે અન્ન જળ વાયુ,  સૂરજ વરસાદ વનરાયુ 

સમય સર ઋત સૌ ચાલે,   અજબ અંકુશ રાખે છે....    


જમે ભર પેટ ગજરાજો, રહે ભૂખ્યા ન વનરાજો 

અણુમાં સૂક્ષ્મ વસનારા, જીવો આહાર પામે છે....


કરે "કેદાર" શું કવિતા, સુકાતી શબ્દ ની સરિતા

કરું ગુણ ગાન શું તારા, અક્કલ માં ક્યાં એ આવે છે.... 


    હે જીવ ઈશ્વરે તને માનવ અવતાર આપ્યો છે તો બધી તારી ચિંતા એ કરશે, તું એના પર ભરોસો રાખ, તારું કંઈ પણ ચાલવાનું નથી, માટે રામ પર ભરોસો રાખ.

   આ સંસાર નો કારભાર એટલો બધો મોટો છે કે આપણી સમજ માં કંઈ આવે એમ નથી, આપણી કોઈ દલીલો ત્યાં કામ નથી આવતી, માટે ખોટી ખટપટો છોડી દો, ઉપર વાળો ન્યાય કરશે જ એ સમજી ને શુભ કર્મ કરતા રહો.

   ઈશ્વરે બધા જીવ ને અન્ન, પાણી, હવા, સૂર્ય પ્રકાશ, વરસાદ અને વરસાદ લાવનાર માધ્યમ વનરાઈ આપી છે, અને ઋતુ સમય સર ચાલે એવું એનું નિયંત્રણ છે, કેવી કમાલ ની વ્યવસ્થા છે ?

    હાથી જેવું જાનવર જે દર રોજ મણ ભર ખોરાક અને સરેરાસ ૨૦૦ લીટર પાણી પીવે છે, અરે વનરાજ જેવા પર ભક્ષી જીવો, કીડી મકોડા તો ઠીક પણ જે અણુના અંદર સૂક્ષ્મ માં સૂક્ષ્મ જીવો વસે છે, એને પણ સમય પર આહાર મળતો રહે એવી વ્યવસ્થા એણે કરી રાખી છે. 

    હે નાથ, હું તારા ગાન કયા શબ્દો માં કરું? લોકો મને કવિ કહે છે, પણ જ્યારે તારા ગુણ ગાન ગાવાનો વારો આવે છે ત્યારે મારા શબ્દો ની સરવાણી સુકાઈ જાય છે, શબ્દો સૂજતા નથી, બુદ્ધિ કામ કરતી નથી, માટે જે લખું તેને આપજ અલંકારી બનાવીને સ્વીકાર કરી લેજો.